اشتباه ِ حاکمانه در سیاستِ سنتی برای عصر مدرن

اشتباهات مدیران قضایی  وماموران امنیتی ایران در این روز ها که بیشتر از هر روزی خود را صاحب امرتر از روز های دیگر می بینند به قدری ساده لوحانه تر شده است که واقعا این شائبه را به ذهن انسان متبادر میکند که آن ها در پس اعمال خود هیچ آگاهی خرد مدارانه و اینده نگرانه ای نسبت به اعمال خویش ندارند . از آن دست کارهایی که در کارنامه اینان در طول دوران تصدی شان کم هم نبوده است یکی هم این را باید اضافه کرد" مرگ اکبرمحمدی در زندان اوین"

که بی شک در موقعیت حاد و بغرنج کنونی ایران گزک دوباره ای بود که به دست مخالفان داده شد.اکبر محمدی به واسطه برادری با منوچهر محمدی در زندان بود ودیگر هیچ به گونه ای که بسیار راحت تر از این ها می شد او را در میان چهره های متکثر کنونی که به سیاستمداران اپوزسیون معروف شده اند به دست فراموشی سپرد با این حال مرگ اکبر محمدی و امثال آنها که در روزگار معاصر ما کم هم نبوده اند موضوعی است که نباید به سادگی از کنار آن گذشت. حال آنکه شرایط نیز به گونه ایست که کمترین بهانه و امتیازی که توپ را از زمین ما خارج کند فرصت و اختیار را از ما گرفته و به شرایط سخت تر واگذار خواهد کرد.

شاید دولت فعلی ایران که از آغاز زمامداری خویش بر این ملک روش آزمون و خطا را در عمل مورد آزمایش قرار داده است می خواهد در موردآزادی های مدنی نیز با این روش عمل کند که با اندک محاسبه ای در میزان علاقه افراد نسبت به حیطه آزادی عمل خویش شکستِ چنین طرحی بسیار بدیهی به نظر میرسد

به هر ترتیب مرگ افرادی مانند اکبر محمدی که بسیار راحت تر می توان با بودن آن ها کنار آمد زنگ خطری است برای همه آنهایی که خود را دلسوز ملت ایران میدانند چه آنکه این مرگ میتواند منادی اشتباههای دیگری از این دست باشد  

                                                     در ادامه این مطلب سعی بر آن خواهد بود که ایران امروز را از منظر اتفاقهایی که روزانه در بستر حکومت و ملت آن در حال اتفاق است مورد بررسی قرار دهیم...

        "دانشجوی زندانی اکبر محمدی  در زندان اوین درگذشت"              

همه در سکوت می گذرد و مردمان همچنان در سکون خویش جاریند بی آن که حتی لحظه ای بر بستر مبارزه بر مرگ اندیشه کنند اکبر محمدی در اعتصاب میمیرد و مبارز است با انکه اصلا در تراز و در همفکری با او مشابهتی ندارم اما مبارزان را ستایشی شایسته است

                                                                     تقدیم به اکبر محمدی ومرگ در سکوت

در سکون جغد ها میگذرد

               آن اتفاق

                        که خاطرات خرابه را ویران کرده است

                                                                  ( و کبوتر هایش را چاهی)

****

 خرابه باش و

                شسته خاطر

     جغد ها را هم حتی بگذار

                         بگذار برای شانه های خالی حسرت کشیده ها

 شانه هایت را فرو بریز از ایستادن

                              در خاک بودن حد اقل

                                                   لذت شاید کوزه شدن

                                                     باقی است

                                                                                                                                   حسن برای تنی که بر دار کرد

۱.دوستت دارم بی آنکه در آغوشت کشیده باشم مثل

     کودکانه شعری که از بر کردنش

حجم خوابهای صادقانه کودکی را  پر از ریتم  رقص  وهیاهو   

                                                              میکند

و اتاق خواب تنها را                   

                        بهشت

۲.دوستت می دارم

           حتی اگر  بدون هیچ توانایی از تصویر کردن آن

                    در عمود سقوط تمام چارپایه های جهان خوابم ببرد

۳.دوستت می دارم

                     بی آنکه بدانمت

             شاید شبیه صیادکی که پروانه را فقط برای کلکسیون تنهایی خود می خشکاند

      یا شاید هم شبیه 

             اهو بچه های بی درنگ در نگاهی مادرانه پی ات         می آیم   

۴. حالا

         از تمام دوستت دارم های جهان 

                                         همین برایم مانده است

 که دوستم داشته باشی         شبیه دلقک یک سیرک 

                        تا از چشمهایت آویزان تلو تلو ...

   و راه بروم روی طناب تنهاییت

                         تا شاید از زمین خوردنم کمی بخندی

۵.دوستت دارم بی آنکه در آرزوی آغوشت باشم

                                    و حسرت لبهایت را با خود به گور

                                                                 ببرم